wtorek, 14 października 2014

30'WFF vol. 2

Serce, serduszko
reż. Jan Jakub Kolski, POL, 2014
114 minut
Polska premiera: 12.10.2014
Dramat, Film drogi



Są na świecie mężczyźni, którzy mają słabość do alkoholu, są też tacy, którzy wzdychają do kształtnych, kobiecych piersi, a także do dźwięku silnika typu boxer od Subaru. Ja mam słabość do wszystkich tych trzech zjawisk jednocześnie... oraz do filmów Jana Jakuba Kolskiego. No lubię faceta, tak zwyczajnie. Mniej lub bardziej kręcą mnie jego filmy. Wszystkie. Są trochę jak te wychuchane reklamowe teledyski powstałe za kilka milionów złotych, które promują Polskę za granicą ulokowane gdzieś między reklamami proszków do prania w telewizji. Niby faktycznie pokazują doskonale nam przecież znane ładne lokacje jakie występują tuż obok nas w kraju, ale ukazane są one w nieco innej, znacznie piękniejszej perspektywie, w dodatku jedno po drugim, w asyście świetnego kadru i montażu oraz muzyki. Wydają nam się one wtedy zupełnie inne niż są w rzeczywistości. Tak właśnie odbieram filmy Kolskiego. Są magiczne, wręcz baśniowe i też ukazują trochę inną Polskę, choć przecież ciągle tą samą, w której my żyjemy.

Dlatego rzecz jasna polowałem na ten film, zwłaszcza, że wcześniej nie można było się o nim zbyt wielu faktów dowiedzieć, poza tym, że za chwilę będzie gotowy. Dotąd nie doczekał się on nawet choćby promującego go plakatu, że o zwiastunie nie pomnę. Gdy więc dowiedziałem się, że będzie miał on swoją polską premierę właśnie na WFF, to było dla mnie jasne, że i mnie na niej nie zabraknie.

Usadowiłem się więc przedwczoraj wygodnie w kinowym fotelu, jak zawsze w najlepszym możliwym dla swojego kaprysu miejscu, nawet specjalnie nie zwracając uwagi na to, że dokładnie za mną biegnie rząd białych zagłówków, znaczy się rezerwacji. Po chwili zostałem dosłownie otoczony aktorami i ludźmi którzy mieli swoje pięć groszy w udziale filmu i jego produkcji. Cóż, jako, ze w filmie występuje także trochę dzieciaków, to było dość hmm... specyficznie. Zupełnie jak na premierze Munionków. Tuż za mną usadowił się Borys Szyc, który do wszystkich zwracał się dodając na końcu: "szczęść Boże", lub "z Bogiem moje dziecko", co nie dawało mi spokoju aż do momentu, kiedy w końcu ujrzałem go na wielkim ekranie. Wtedy wszystko okazało się już zupełnie jasne. Szyc zagrał w tej opowieści księdza Pietrygę, innego niż wszyscy i zaprawdę powiadam wam, że zrobił to wyjątkowo zacnie. Prywatnie nie przepadam za nim, tak najogólniej rzec biorąc, grywa w nazbyt dużej ilości gniotów, ale tylko jedną sceną z filmu przebił dotychczasową najlepszą (według mnie) swoją rolę: Silnego wrzeszczącego do walkie-talkie w Wojnie polsko-ruskiej. Czyli całkiem duża to rzecz była, mówię ja wam.


Serce, serduszko opowiada o szalenie prostej historii, może i trochę naiwnej, banalnej w treści i formie, ale która dostarcza odbiorcy tak duży i pozytywny ładunek emocjonalny, że ten po wyjściu z kina faktycznie czuje się trochę jak przeciętny smartfon po ośmiogodzinnym ładowaniu swojej baterii. Mała Maszenka (debiutantka - 11 letnia Maria Blandzi) jest wychowanką bieszczadzkiego domu dziecka i pasjonuje ją balet. Jej celem i marzeniem nadrzędnym jest zdany egzamin do szkoły baletowej w Gdańsku. Aby go zrealizować, ucieka z domu dziecka do ojca pijaka (Marcin Dorociński), aby wraz z nim oraz w ich rozklekotanym starym Mercedesie udać się w podróż przez cały kraj. Niestety ojciec, jak to pijak, nie jest w stanie spełnić woli swojej córeczki, więc ta wybiera się w podróż z nowo zatrudnioną w Domu Dziecka wychowawczynią - Kordulą (Julia Kijowska), która z kolei jest życiowym wykolejeńcem (krzyżówka EMO, metalówy, satanistki i sam nie wiem czego jeszcze). Obie więc przemierzają całą Polskę, ukrywając się przed policją i spotykając głównie dobrodusznych i sympatycznych ludzi, którzy pomagają im w potrzebie. W ich rolach kwiat polskiego kina: m.in. Franciszek Pieczka i Maja Komorowska. Fajnie było ich znów zobaczyć.

Klasyczny film drogi z pięknymi plenerami, bieszczadzkimi górami i kazimierzowskim rynkiem w tle, a także współczesna baśń o marzeniach i próbie ich realizacji. Czasem śmiesznie, czasem śmiertelnie poważnie, czasem też nieco familijnie, ale wszystko to łączy ze sobą w jedną spójną całość typowy Kolski. Nareszcie. Po średnio udanym Zabić bobra, także Afonia i pszczoły, facet wraca na właściwe tory. Plusem dodatnim jest tu także fantastyczne aktorstwo. Dorociński klasa dla samego siebie, a jego taniec łabędzi na peronie dworca będzie niedługo hitem internetów. Tak samo będzie ze wspomnianą wyżej sceną z udziałem wytatuowanego Matkami Boskimi księdza Pietrygi, znaczy się Szyca. Do tego fenomenalna Kijowska, która z każdą kolejną rolą zbliża się do aktorskiej perfekcji. Warto też wyróżnić trochę mniejszą, acz równie zacną rolę Gabrieli Muskały, że o licznych występkach dziecięcych nie pomnę. Te, swoją naturalnością zawsze wypadają na ekranie wspaniale.

Już teraz widzę w pierwszych o dziwo mało pochlebnych recenzjach, że jest to film nazbyt familijny, zbyt naiwny i za bardzo baśniowy, przez co w konsekwencji jest niepoważny i głupi. Być może trochę tak jest, ale tak po prawdzie, to co złego jest w spełnianiu dziecięcych marzeń? W każdym bądź razie mnie - skończonego chama i bydlaka to nie raziło, trzeba po prostu zawczasu wziąć poprawkę na ten magiczny realizm Kolskiego i odpowiednio się do niego nastawić. To taka współczesna baśń o marzeniach i odwadze, o relacji dziecko-dorosły, w końcu jest to także historia, która pozwala dorosłemu, aby ten znów poczuł się przez chwilę jak małe dziecko. Warto choćby przez chwilę wejść do tego świata i tak właśnie się poczuć. Na prawdę, serce rośnie i raduje się życiem.

5/6




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Co robimy w ukryciu
reż. Taika Waititi, Jemaine Clement, NZL, 2014
86 min.
Polska premiera: ?
Czarna komedia, Satyra, Mockument, Horror



Gdy dwa tygodnie temu zobaczyłem jego zwiastun po raz pierwszy - zwariowałem. Zwyczajnie oszalałem na jego punkcie i od razu postanowiłem, że koniecznie muszę nim nakarmić własne oczy. W dniu wczorajszym moje postanowienie stało się ciałem. Na największym sesyjnym ekranie stolicy, kto wie, może i całej Polski, doświadczyłem zderzenia z najbardziej szalonymi wampirami na świecie.

Lubię, uwielbiam absurdalne poczucie humoru, inteligentny czarny humor i satyrę na świat, ludzi, wszystko co nas otacza. A jeśli to wszystko ukazane jest jeszcze w krzywym zwierciadle, z dystansem, momentami z bezczelną wręcz ironią i sarkazmem, oraz z pomysłem i mądrością, wtedy okrąg zajebistości zamyka swój bieg w punkcie wyjścia i nic mi już więcej nie potrzeba. Taki właśnie jest, nie zawaham się użyć tego słowa - genialny Co robimy w ukryciu. Film, który ma w sobie wszystko to, by oczarować warszawską publikę i stać się najlepszym filmem festiwalu według publiczności właśnie (acz zapewne nim nie zostanie, bowiem nigdy nie mogę trafić z prognozą). Dawno już w kinie nie byłem świadkiem tak wielu eksplozji braw, żywiołowych reakcji, salw śmiechów oraz ogólnej, świetnej interakcji jaka zawiązała się pomiędzy twórcami, aktorami i widownią. Aż nie chciało się, aby film po takim maratonie zajebistości dobiegł do napisu "Meta". Ludziska siedzieli jeszcze na napisach końcowych i czekali na jakiś rodzynek, spektakularny finał, puentę, choćby sekundową migawkę. I słusznie, że czekali, ja zawsze siedzę na napisach, tym razem wszyscy mieliśmy nosa. Autorzy zabawili się z widzem do samego końca ;)

Nowa Zelandia dotąd kojarzyła mi się głównie z rugby i żeglarstwem. Dziś dodaję do tego zjawiskowe poczucie humoru. Chyba tylko Brytyjczycy mogli stworzyć aż tak szalony obraz, acz Co robimy w ukryciu ma w sobie coś więcej niż tylko wyspowy charakter. Jest to wybuchowa mieszanka skeczów i stylu znanego z Monty Pythona, oraz krwawej jatki wraz z kinematograficzną ekspresją samego Quentina Tarantino. Yummie.


Film jest przede wszystkim satyrą na horrory, kalką niedorzeczności wyciągniętą trochę rodem z filmów ze ś.p. Leslie Nielsenem, trochę też z Jackassa. Zwariowany komediowy horror i mockument w jednym, który zabiera nas do dzisiejszego Wellington w Nowej Zelandii, w którym jak gdyby nigdy nic mieszka sobie czwórka wampirów:  Vladislav lat 862, Viago 379, Deacon 183 i najstarszy z całej paczki - Peter, lat 8000.
Żyją w starej posiadłości w otoczeniu wielu przedmiotów ze swoich epok i starają się jakoś przetrwać w tych trudnych okoliczności przyrody, jaką bez wątpienia jest współczesna cywilizacja. Nie mają lekko, coraz trudniej jest dziś zdobyć świeżą krew i dorwać jakieś dziewice. Poza tym żyją niemal jak prawdziwi ludzie, szydełkują, słuchają płyt na gramofonie, opowiadają sobie historie sprzed kilkuset lat, sprowadzają do domu gości, zmywają naczynia, także kłócą się i skaczą sobie do gardeł. W nocy wychodzą na ulice miasta, próbują się trochę zabawić w nocnych klubach, a także spotykają się z innymi żyjącymi w okolicy wampirami, zombie, czy też wilkołakami. W ich codziennym życiu towarzyszy im kamera, oraz dwóch operatorów - ludzi, którzy dostali od nich zgodę (także krucyfiks i wodę święconą, tak na wszelki wypadek) na robienie dokumentu na ich temat, czego owocem jest właśnie ten film.

Dialogi są wprost nieziemskie. Nasze wampiry często pozwalają sobie na prowadzenie niekończących się rozważań na temat różnic jakie występują pomiędzy ludźmi a nieumarłymi, oczywiście za każdym razem przy tym udowadniając, że mają bardziej klawe życie od nas - zwykłych śmiertelników. Acz i oni borykają się z problemami dnia codziennego, np. z niemożliwością przejrzenia się w lustrze przed wyjściem na imprezę, praktycznie zanikiem dziewic, czy też z problemami żołądkowymi po zjedzeniu jednej głupiej frytki. W ich świecie dostaje się wszystkim, nawet nazistom, a ich urocze na swój sposób pokraczne niedopasowanie do dzisiejszych realiów prowokuje multum zabawnych zdarzeń. Przez ich gapiostwo, pedantyczność, nieumiejętność obsługi komputera i komórki, czy też po prosu pech w sytuacjach codziennych i losowych, jak np. ponowne feralne natrafienie u ofiary na szyjną tętnicę, momentami aż skręcało mnie ze śmiechu gdzieś w okolicach śledziony. Humor jest zjawiskowy i niepowtarzalny, powtórzę - ZJAWISKOWY i NIEPOWTARZALNY

Ten film koniecznie trzeba obejrzeć. Nie wyobrażam sobie sytuacji, aby nie trafił on do polskiej dystrybucji kinowej. Murowany hit i przebój kasowy. Zapamiętajcie tą pozycję i szukajcie jej wszędzie z uporem maniaka, aż do skutku. Daję wam słowo śmiertelnika, że się nie zawiedziecie oraz zakochacie się w ich szalonym świecie. To są bez dwóch zdań najlepsze, najzabawniejsze i najbardziej ludzkie wampiry jakie kiedykolwiek wytworzyło kino. Już teraz chcę mieć ich na DVD. Będę oglądał w nieskończoność i śmiał się z tych samych tekstów tak samo jak ze Św. Graala, czy Żywota Briana. Nieśmiertelny humor.

5/6


poniedziałek, 13 października 2014

30'WFF vol. 1

Mapy Gwiazd
reż. David Cronenberg, USA, CAN, FRA, 2014
111 min. Monolith Films
Polska premiera: 07.11.2014
Dramat


No dobra, przyznam się już na samym początku, iż Mapy gwiazd, mimo, iż otwierały tegoroczny 30 Warszawski Festiwal Filmowy, obejrzałem już kilka dni wcześniej, gdyż miałem taką sposobność. Niemniej jest to tytuł WFFowy, więc zacznę właśnie od niego.

David Cronenberg pochyla się niżej i to po raz już drugi z rzędu nad zepsutym i zmanierowanym światem celebrytów, w którym obowiązują zupełnie inne standardy życia, inne też przyświecają im normy etyczne i moralne, a także funkcjonują w jakże odmiennych obszarach praw i zwyczajów. Tym razem udaje się z kamerą do samej paszczy lwa, do Hollywood. Co ciekawe, jest to dopiero jego pierwsza produkcja, która powstała w USA. Kanadyjczyk, nie wiedzieć czemu zawsze miał do swojego południowego sąsiada jakoś nie po drodze. Fabryka Snów dała mu jednak kredyt zaufania, a ten od razu postanowił ją bezceremonialnie zbesztać i wymieszać z błotem. Oczywiście za obopólną zgodą, być może nawet w ramach terapii odwykowej całej branży. Ponoć opluwanie samego siebie, oraz pozwalanie na to innym jest dziś w modzie. Szanują cię za to bardziej, mimo, że prywatnie się z Ciebie śmieją i nienawidzą. Też bardziej.

Już w swoim poprzednim filmie - wyjątkowo słabym Cosmopolis, na którym prywatnie rzecz biorąc, bardzo się zawiodłem, Cronenberg nie wysiadając z długiej limuzyny ośmieszył nieco świat finansjery, inteligencji i wszech celebryctwa. Niestety zrobił to w sposób stosunkowo miałki i płytki, a wręcz odpychający. Tylko delikatnie musnął temat spacerując z dala od treści zawartej w literackim pierwowzorze Dona DeLillo. W nazbyt przeintelektualizowanych dialogach nie sposób było natrafić na coś ważnego. To samo odczucie zażenowania towarzyszyło mi w jeszcze jego wcześniejszym filmie - w Niebezpiecznej metodzie. Co u licha stało się z tym facetem? - nie raz zadawałem sobie w myślach to pytanie. Z pewnym więc dystansem podchodziłem do jego trochę rozwydrzonego nowego dziecka.

Tym razem jednak nie było tak źle. Mapy gwiazd udały mu się odrobinę bardziej. Bez szału rzecz jasna, jeśli ktoś powie, że to arcydzieło - zabijcie go śmiechem. Niemniej jest poprawnie i całkiem interesująco. Złożyło się na to kilka czynników. Po pierwsze, Cronenberg stworzył smaczny klimat i tło, które bardzo mocno przypominają scenerię rodem z Mulholland Drive Davida Lyncha. Ze szczególnym uwypukleniem dość apetycznych motywów spirytystycznych, które w całkiem przyjemny sposób podnoszą wartość artystyczną całości. Nie jest to broń Boże xero z bardziej wielbionego przeze mnie reżysera, raczej coś w rodzaju jego continuum. Po drugie, Kanadyjczyk powrócił do tego, co było dotąd jego znakiem rozpoznawczym. Do plastycznych obrazów ociekających odrealnionymi i sennymi wizualizacjami naszych bohaterów. Jawa przenika się tu z koszmarem i z czymś z pozoru niedefiniowalnym, czasem też trochę niegrzecznym. Zawsze mi się to u niego podobało.


Historia Map gwiazd skupia się na przeplatających się ze sobą wątkach głównych postaci z branży filmowej oraz powiedzmy, że około filmowej. I tak, poznajemy podstarzałą aktorkę-lekomankę Havanę Segrand (Julianne Moore), trzynastoletniego gwiazdora sitcomów Benjiego Weissa (Evan Bird), jego zniszczonych przez otoczenie i chorą ambicję rodziców: Christinę (Olivia Williams) i Dr Stafforda (John Cusack), a także ich wydziedziczoną siurniętą córkę Agathę (Mia Wasikowska), oraz szofera wszystkich gwiazd - Jerome’a (stary znajomy Cronenberga Robert Pattinson). Ich świat skąpany jest w zawiści, ludzkiej podłości, "życzliwej" fałszywości i permanentnej zazdrości. Rzeczywistość w jakiej się poruszają opętana jest przez kult sławy i pieniądza, gdzie jedynym akceptowalnym Bogiem jest co najwyżej prywatny psychoterapeuta, a lekiem na przetrwanie w tym moralnym katharsis jest święta trójca spod znaku medykamentów: Vicodin, Ambien i Xanax. W tym świecie tylko wille, pałace, samochody i kultowy napis "Hollywood" na wzgórzu wyglądają dobrze. Reszta, to ponura gra, której stawką jest przetrwanie, a raczej utrzymanie się na krawędzi znaczenia, jakiegokolwiek, które jest dla nich wszystkim. Walka ta wyniszcza i psuje ich od środka. Trzynastolatek zarabia w tydzień kilkaset tys. zielonych i kończy właśnie terapię odwykową dla ćpunów. Inni przybysze marzą o wielkich karierach aktorskich, reżyserskich, chcą pisać scenariusze, ale póki to pracują jako asystentki gwiazd, tudzież jako ich szoferzy (w najlepszych przypadkach). Jeszcze inni wielkie kariery mają już dawno za sobą, ale nie potrafią się z tym nieubłaganie przemijającym czasem pogodzić. Wszystkich splata jedna wspólna klamra, która swym wyglądem przypomina bardziej kajdanki.

Każdy myśli tu tylko o sobie i własnych potrzebach. Człowieczeństwo w Hollywood Cronenberga, a może i nawet w tym prawdziwym, rzeczywistym, o jakim czytamy czasem na Pudelku, dawno już złożyło broń i wywiesiło białą flagę. Podoba mi się tak postawienie sprawy i nazwanie rzeczy po imieniu. Płonące wzgórza Hollywood jakie widzimy na plakatach filmu nie są tylko symbolem, ale także ostrzeżeniem i werdyktem w jednym. Cronenberg osądza, karci i grozi palcem. Szkoda tylko, że po całkiem obiecującym początku tak szybko się nomen omen wypala i nieco gubi. Może to ze strachu, że jednak trochę przeszarżował?

Mapy gwiazd są więc jednak bardziej bezpłciowe, niż jakieś. Jakby nie mogły się zdecydować, czy mają być głosem krytycznym, krzywym zwierciadłem, a może też tylko artystyczną wizją bohemy całego zgniłego środowiska. Zapewne są wszystkim jednocześnie, a to dla mnie trochę jednak za dużo. Brakuje mi bardziej spektakularnego finału, wykrzyknika na końcu szalenie rozbudowanego zdania, tudzież przynajmniej widowiskowej kropki nad i. Tym bardziej mnie to razi, kiedy uzmysłowię sobie, iż film ten naprawdę dysponuje sporym drzemiącym w sobie potencjałem, ponownie niewykorzystanym w pełni. Nie dowiadujemy się tu o branży filmowej rzeczy nowych, a relacje międzyludzkie, na których głównie skupia się Cronenberg, mimo świetnej, momentami kapitalnej wręcz gry aktorskiej (Moore i Wasikowska), nie przekazują widzowi zbyt wiele wartościowych informacji. Pewnie dlatego, że z żadną postacią nie można było się bliżej zaprzyjaźnić, wgłębić w jej umysł, identyfikować, ani nawet zrozumieć. Ich lęki i pragnienia były mi obce, mimo, że klarowne i zupełnie oczywiste. Nawet niespecjalnie mnie to irytuje, ani też dziwi. Skurwienie tego świata nie dotyczy przecież tylko Hollywood i tylko świata celebrytów. Jest wszędzie wokół nas, każdego dnia. Tylko dobrych ludzi w tym wszystkim, kurwa żal.

Film za miesiąc ma swoją kinową premierę. Mimo wszystko zachęcam.

4/6

IMDb: 6,5
Filmweb: 6,3






Anioły dnia powszedniego
reż. Alice Nellis, CZE, 2014
97 min.
Polska premiera: ?
Dramat, Komedia, Czarna komedia



Czy zgadzacie się, że popularny w Polsce termin "czeski film", w którym zwykle nie wiadomo o co chodzi ma swoje uzasadnione odniesienie także i do waszego filmu? - Spytała tuż po projekcji pani prowadząca obecnych na sali osłupiałego producenta i jedną z aktorek Aniołów dnia powszedniego. A ja się złapałem lekko za głowę. W tym filmie przecież wszystko było podane jak na tacy.

Co prawda nie należę do wielkich fanów czeskiego kina, niemniej doceniam ich wkład w rozwój światowej kinematografii. Czeska, a właściwie to wtedy jeszcze Czechosłowacka Nowa Fala lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia, z Milosem Formanem i Jirim Menzelem na czele, na lata zakorzeniła w umysłach kinomanów pewien stereotyp definiujący czeskie kino. Czarny, dosadny, momentami absurdalny humor (według mnie tylko mało inteligentni uważają go za niezrozumiały), oraz komentowanie otaczającej, wtedy zwykle jeszcze ponurej rzeczywistości w sposób dosłowny, acz uroczo doń zdystansowany. Dzisiejsze czeskie kino lubi czerpać całymi garściami z tamtych inspiracji, ale wychodzi mu to już raz lepiej raz gorzej, często zupełnie inaczej. Niemniej oglądając czeski film, często odnajduję w nim tą samą sprawdzoną już wielokrotnie formę. Czarny humor, satyrę na otaczającą rzeczywistość oraz trafną analizę ludzkiej, z reguły lekko zagubionej jednostki. Moim problemem z czeskim filmem jest z kolei to, iż za cholerę nie mogę przemóc w sobie groteskowego odbioru ich ojczystego języka. Za każdym razem, gdy go słyszę, zwłaszcza w poważnych scenach i tematach - śmieję się w głębi duszy. Jakże więc w tych okolicznościach mam traktować poważnie ich kino?

Nie inaczej jest i tym razem. W najnowszym obrazie Alice Nellis już sam opis filmu brzmiał niedorzecznie, nieco absurdalnie i jednocześnie szalenie interesująco:

Wielowarstwowa mozaika pokazująca jeden dzień z życia kilkorga ludzi pochodzących z różnych warstw społecznych: świeżo owdowiałej młodej lekarki, kucharki i jej syna, instruktora jazdy i jego żony oraz ich najbliższych krewnych. Łączy ich jedna praska dzielnica - Nusle i przeznaczenie, które w niezwykły sposób splata ich losy. Codziennemu życiu zwykłych ludzi przygląda się czwórka aniołów, którzy widzą ich przeszłość i możliwą przyszłość. Zwracają uwagę na szczegóły, z których składa się życie, niepozorne chwile, które mogą zmienić bieg wydarzeń. Tego dnia anioły wkraczają w życie bohaterów. Nie mogą bezpośrednio zainterweniować, jednak mogą naprowadzić ich na to, co przyniesie im spokój. Film powstał na podstawie powieści jednego z najpopularniejszych czeskich pisarzy Michala Viewegha.


Wystarczy spojrzeć na czwórkę naszych Aniołków. Wypisz wymaluj czeskie poczucie humoru. Ale o dziwo nie jest to klasyczna czeska komedia. Wyjątkowo mało jest w niej śmiechu do rozpuku. Opowieść ta balansuje pomiędzy klasycznym dramatem społecznym, a kinem moralnego niepokoju. Czuć tu także powiew kina skandynawskiego, a wszystko to scala ze sobą czeska wrażliwość i dystans. Nie jest to typowy "czeski film", i chyba własnie w tym tkwi jego największa siła.

Reżyserka na tej z pozoru komediowej płaszczyźnie trafnie ukazuje zawiłości międzyludzkich relacji, szuka także lekarstwa na ich codzienne, często błahe problemy. Nie mówi, że świat jest piękny i wszystko nam się należy, prędzej w uroczy, a wręcz radosny sposób opowiada o nieuniknionej śmierci, przeznaczeniu i jego konsekwencjach. Zwraca uwagę na rolę przypadku w naszych ziemskich wcieleniach, oraz stara się udowodnić, że nawet najbardziej tragiczne wydarzenie w naszym życiu może być początkiem czegoś wielkiego i wspaniałego. Głowa do góry, żyj dalej - mówią ci to zwariowane Anioły stróże, które wypalone rutyną, same już czasem gubią się w swoich misjach, a także powątpiewają w istnienie Boga - bądź co bądź, ich bezpośredniego przełożonego. Zabawna, słodko-gorzka satyra, opowieść o zwyczajnym życiu, po prostu. Może nie tak głęboka, jak Niebo nad Berlinem, ale z pewnością warta odnotowania w naszych kinowych kajecikach. Mam nadzieję, że film trafi do polskiej kinowej dystrybucji. Jeśli nie, szukajcie go... wiadomo gdzie. Ahoj ;)

4/6